Μετά τις πρόσφατες ευρωπαϊκές επιτυχίες των ελληνικών ομάδων, του Παναθηναϊκού στο μπάσκετ και του Ολυμπιακού στο ποδόσφαιρο, χιλιάδες ξεχύθηκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν.
Το γλέντι λένε κάποιοι κάτοικοι των περιοχών κράτησε μέχρι τα ξημερώματα.
Αναρωτιέται κανείς, μόνο ο αθλητισμός μας βγάζει στον δρόμο πια;
Μόνο οι μπάλες;
Αν οι οπαδοί που βγήκαν στους δρόμους να πανηγυρίσουν, συγκεντρώνονταν έξω από τη Βουλή, θα μιλούσαμε για μία από τις μεγαλύτερες συγκεντρώσεις που έχουν συμβεί στη χώρα.
Κάποτε μας ένωνε και ο συλλογικός πόνος, τώρα μόνο η εν μέρει συλλογική χαρά.
Και του πόνου η ένωση ήταν πιο ισχυρή, γιατί η επίδραση της χαράς σαν ναρκωτικό, λίγο μετά χάνεται.
Ο πόνος μένει.
Και διαρκώς σου θυμίζει ότι κάτι πρέπει να κάνεις για να τον διώξεις.
Κάτι δραστικό.
Αλλιώς δεν φεύγει, πάντα θα επιστρέφει.
Θα σου θυμίζει ότι είναι εκεί κι εσύ το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να αποφασίσεις να τον διώξεις.
Μόνος σου, δεν μπορείς.
Πρέπει μαζί.
Πάρε λοιπόν τον φίλο σου, και τρέξε να απαλύνεις πόνους.
Οι μικρές χαρές πάντα είναι ευσπρόσδεκτες.
Οι μεγάλες, αυτές που ακολουθούν την πλήρη απομάκρυνση του πόνου,
πλέον επιβεβλημένες.