Εδώ δεν θα μιλήσουμε για τους ανθρώπους του μεροκάματου, που δουλεύουν πολλές ώρες και πολλές φορές δύο και τρεις δουλειές για να είναι εντάξει με τις ποικίλες υποχρεώσεις.
Εδώ θα μιλήσουμε για μία κατηγορία εργαζομένων, που περιλαμβάνει στις τάξεις της κυρίως νέους σε ηλικία απασχολούμενους, η οποία αναπαράγει πιστά τις γνωστές αρχές και αξίες, πχ “για να πετύχεις πρέπει να φεύγεις τελευταίος από το γραφείο, πρέπει να καταφέρεις να ξεπεράσεις τον ανταγωνισμό, μάθε πώς θα γίνεις ο πιο έξυπνος άνθρωπος στο δωμάτιο, πρέπει να είσαι on-call 24/7, όταν οι άλλοι κάνουν διάλειμμα, εσύ συνέχισε για να ξεχωρίσεις, 5 συμβουλές για το πώς θα ζητήσεις αύξηση από τον εργοδότη σου” κλπ.
Οι εργοδότες με αυτά τα φαινομενικά αθώα quotes και κατευθύνσεις, γαλουχούν την επόμενη γενιά εργαζομένων, οι οποίοι είναι έτοιμοι να δουλέψουν 9:00 πμ-21:00 μμ για να κατορθώσουν να ανελιχθούν στην εταιρική ιεραρχία. Είναι πρόθυμοι να εξαντληθούν, να επιβαρύνουν σημαντικά την υγεία τους, να περιορίσουν τις κοινωνικές τους επαφές προκειμένου να κερδίσουν το μπόνους, την προαγωγή, την εκτίμηση του προϊσταμένου-manager.
Αυτή η λογική είναι προφανές ποιους εξυπηρετεί. Τους managers οι οποίοι για “καρότο” προσφέρουν στους “καλύτερους εργάτες” και τίτλους με βαρύγδουπα αγγλικά ονόματα, τα οποία δεν σημαίνουν τίποτα και αποτελούν την κερκόπορτα για τον χαρακτηρισμό τους ως διευθυνόντων υπαλλήλων και την συνεπακόλουθη αποστέρηση του δικαιώματος πληρωμής υπεργασίας και υπερωρίας.
Αυτή η λογική όμως, περισσότερο από όλα, δημιουργεί ένα κλίμα απομόνωσης και αποξένωσης στον εργαζόμενο. Αποξενώνεται τόσο από τις δραστηριότητες και τις σχέσεις του εκτός δουλειάς, όσο και από τους συναδέλφους του, οι οποίοι στα μάτια του δεν είναι παρά ανταγωνιστές στην ανέλιξή του.
Το σκηνικό αυτό το οποίο οικοδομείται τεχνηέντως από μία ευρεία “λινκντινοποίηση”, από ένα ατέρμονο κυνήγι προσόντων και δημοσιοποίησης αυτών στο γνωστό κοινωνικό δίκτυο, καθιστά τον εργαζόμενο ακόμη πιο απομονωμένο και ατομιστή. Τον καθιστά τον τέλειο υπάλληλο. Υπάκουο, φιλόδοξο, ανταγωνιστικό και πρόθυμο να πατήσει επί πτωμάτων για να ανέβει, μέχρι ένα σημείο φυσικά γιατί κάπου πρέπει να μπει και ο γιος του CEO.
Το φαινόμενο που περιγράφεται είναι πιο διαδεδομένο στις δουλειές του “λευκού κολάρου”, εκεί όπου η συλλογική δράση είναι διαχρονικά πιο υποτονική και οι εταιρείες με τα παραπάνω τεχνάσματα φροντίζουν να μην γίνει ποτέ μέρος της επονομαζόμενης “εταιρικής κουλτούρας”. Φροντίζουν να δίνουν την ψευδή εντύπωση στους υπαλλήλους τους ότι ανήκουν σε μία “ανώτερη” τάξη από τους άλλους εργαζομένους, ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν την μία και αυτή εργατική τάξη.
Αυτό που συμβαίνει, δεν το συνειδητοποιούμε μέσα στην παραζάλη και έχοντας μία παράλληλη ζωή ψηφιακή. Πολλές φορές μπλεκόμαστε και δεν νιώθουμε τα χτυπήματα ή ακόμα χειρότερα αυτά τα μικρά πράγματα που μέρα με την μέρα μας κάνουν και μας στερούν την ελευθερία, τα δικαιώματα, τη ζωή μας. Η παραπάνω κατάσταση είναι ένα τέτοιο μπλέξιμο.
Η εργασία από ένα μέσο, ώστε να μπορεί ο άνθρωπος να καλύπτει τις ανάγκες του, έχει καταστεί μία αρένα, όπου ο ένας τρώει τον άλλον και τα αφεντικά μας κοιτούν από ψηλά και κερδίζουν από αυτό. Χαλάμε την υγεία και τη ζωή μας για το συμφέρον άλλων.
Κάτι δεν πάει καλά.
Κάτι δεν πάει καλά.